rennenmetcees.nl, natuurlijk en gezond hardlopen
 

Collumn

 
schoenafdrukken.jpg

Yes, het is eindelijk winter!

Het aanleren van een goede looptechniek vergt vaak minder tijd en energie dan veel mensen denken. Het is natuurlijk wel zo dat je alles niet tegelijk kunt aanpassen maar stap voor stap kun je vrij snel en moeiteloos, bevredigende resultaten bereiken.

De eerste stap is het aanleren van een rechte lichaamshouding. Tijdens het dagelijks leven kun je heel vaak je houding controleren en corrigeren. Als je aan de shoppen bent, kijk dan eens in de spiegeling van de etalageruiten naar je houding. Je kunt jezelf zo heel gemakkelijk corrigeren. Dit kan ook als je in de rij staat om af te rekenen bij het boodschappen doen. Je houdt je handen ontspannen vast aan je winkelwagentje, je duwt je borstbeen omhoog en laat de knieën ontspannen. Je gewicht drukt zo op het midden van je voeten. Dus niet op je hakken of tenen. Als je een stapje naar voren doet kantel je het lijf vanuit je enkelgewrichten en laat je de voeten ontspannen los zodat de tenen de vloer als laatst verlaten. Je voeten en tenen blijven zo bij iedere stap ontspannen. Je trekt de tenen niet op tijdens het stappen en je zet ook niet af. Probeer ook tijdens het slenteren met kleinere pasjes te lopen en je tenen niet op te tillen. Zo voorkom je het vermoeide gevoel in de voeten aan het einde van een dagje shoppen. Je spant het scheenbeen namelijk niet meer aan tijdens het wandelen en met het slenteren deed je dat veel vaker dan bij een normale wandeling.
Een rechte lichaamshouding heeft alleen maar voordelen. Het lopen kost je geen moeite en je kijkt je gesprekspartner met je hele lijf aan. Dit geeft jezelf een open houding waardoor je makkelijker een gesprek kunt aanknopen. Je gesprekspartners zullen dit positief ervaren. Jijzelf kunt op deze manier ook heel gemakkelijk de stemming peilen. De lichaamstaal van de ander zegt alles.
Zo kun je ieder moment van de dag aan je lichaamshouding en looptechniek werken en je hebt er geen trainingspak voor nodig.

Tijdens het rennen zijn er ook allerlei truckjes om te werken aan een betere looptechniek.
Ren met kleine pasjes in een vast ritme. Door een ritme van ongeveer 180 beats per minuut aan te houden zul je merken dat je bijna automatisch rechtop blijft lopen. Als je die beats wilt horen tijdens het lopen, wat heel belangrijk is kun je een metronoom op je smartphone downloaden maar daar is ook een heel handzaam apparaatje voor en klinkt lekker hard. De Seiko DM 50 metronoom. Bij veel muziekwinkels verkrijgbaar. Deze metronoom is bij muzikanten niet zo geliefd maar is wél veel verkocht aan sporters. De verkopers zullen dit beamen. Je kunt deze metronoom natuurlijk ook bestellen bij een webshop. De prijs is ongeveer €20,00.

Een andere truck om je looptechniek te verbeteren is de ‘zandbak-test’.
Deze test oefen ik regelmatig tijdens mijn looproutes.
In mijn woonomgeving heb ik afgesproken met de eigenaar van een manege om af en toe met hardlopers door de ‘bak’ te rennen. Als je door het zand loopt kun je namelijk je voetafdruk terug zien. Als je op je hakken landt zie je in de afdruk daar een kuiltje en weinig schoenprofiel. Kom je op je tenen terecht dan zie je in de afdruk onder de tenen een kuiltje en een bergje(van het afzetten). Het is de bedoeling dat je dus een gelijkmatige profielafdruk van je schoenen in het zand ziet. Aan het strand is dit nog eenvoudiger toe te passen want dan hoef je niet steeds te egaliseren voor een onbelopen stukje zand.

Bij besneeuwde wegen kun je de ‘sneeuw-test’ toepassen. Dit is de beste test.
Je hebt natuurlijk je profielafdruk maar als je afzet met de onderkant van je tenen voel je tijdens het lopen dat je bij iedere pas enigszins wegglijdt. Op sneeuw en een gladde weg kun je tijdens het hardlopen je landing dus corrigeren. Sneeuw en gladde wegen vormen dus ideale omstandigheden om aan je looptechniek te werken. En wat dacht je van een ijsbaan?

Laat het nou toch winter zijn! Ik zit dus met smart op sneeuw en vorst te wachten.

Geplaatst op 17 december 2014(eindelijk)

 
Loopfeestje.jpg

Iedereen is uitgenodigd!

De meeste hardlopers doen graag mee aan trimlopen. Voor hardlopers is een trimloop een wedstrijd en een test. Iets wat andere sporters minder hebben want meestal zijn de wedstrijden een onderdeel van hun sport. Gelukkig worden er in Nederland bijna dagelijks trimlopen georganiseerd dus is er voldoende keuze voor de hardlopers om ook hun wedstrijd te hebben. Trimlopen zijn feestjes voor de hardlopers, letterlijk en figuurlijk. Een trimloop is meestal omringd door een feestelijke sfeer waarbij veel mensen en bedrijven op de been zijn en je ontmoet andere rénners en kunt brainstormen over je sport. Meestal is er ook een speaker die het geheel nóg feestelijker maakt. De route is vaak gemarkeerd met vrolijke vlaggetjes en bordjes en meestal staat er ook nog iemand bij die de rénners de goede kant op stuurt. Kortom het is voor bijna iedere loper een geweldig evenement, die de hardloopsport meer voldoening geeft. Ik kan dus iedereen aanraden om eens mee te doen aan een trimloop. Hierbij is iedereen uitgenodigd.

Op deze website geef ik dan ook tips over leuke trimlopen in de buurt(agenda). Het zijn altijd trimlopen die ikzelf ook al eens gelopen heb. Ikzelf doe nu al zo’n dertig jaar aan trimlopen mee dus kan ik zeggen dat ik redelijk ervaring heb. Klein en grootschalig en waar ik goede ervaringen mee had want het is niet altijd rozengeur en maneschijn.

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik ook de junioren voorstelde gezamenlijk mee te gaan doen met een trimloop in Heemskerk. Er werd enthousiast op gereageerd. Nu is de afstand tussen Krommenie en Heemskerk goed te fietsen, ook voor pubers. In optocht, vergezeld van ouders en andere supporters zijn we daar op de bewuste zondag naartoe gefietst. Met de wind in de rug werd het een vrolijke en onvergetelijke fietstocht door het zonovergoten polderlandschap tussen Assendelft en Heemskerk over een afstand van een kleine tien kilometer. Er werd veel geschreeuwd en gelachen zoals dat meestal gaat bij pubers, het tempo lag laag. Het verzamelpunt voor de trimloop was een grote sporthal nabij het gemeentelijk zwembad. De organisatie had blijkbaar niet op een massale toeloop gerekend want we konden de fietsen nauwelijks plaatsen in de overvolle fietsenstalling. Maar ook de auto’s stonden bijna in de bomen geparkeerd. In de sporthal aangekomen was het nog vrij rustig, we vroegen ons dus af waar al die fiets en autobezitters waren gebleven, zeker in het zwembad. Het inschrijven kon beginnen. Maar waar? Overal in de sporthal hingen bordjes waar de van te voren bestelde startnummers afgehaald konden worden en in een klein donker hoekje zagen we na lang zoeken het tafeltje waar we ons op de dag zelf konden inschrijven. Van te voren hadden we met elkaar afgesproken samen aan de 2,5 kilometer mee te doen, een afstand die goed te doen is voor pubers en wat met grote cijfers op het startnummer vermeld stond. Geen twijfel mogelijk dus.
We waren ruim op tijd dus hadden we ook nog tijd om een bekertje thee/koffie te drinken plus koekje eten, alvorens we ons maar de startstreep begaven. Goed dat veel ouders en pubers voldoende geld bij zich hadden want voor de oude koffie en thee die uit thermoskannen geserveerd werd dienden we maar liefst €2,50 neer te tellen. Begeleidt door een andere snack waren de meesten al snel een tientje kwijt. De sfeer onder ons was al duidelijk minder geworden. Als hardloper zet je jezelf daar echter weer gemakkelijk overheen en we begaven ons klimmend en struikelend over de inmiddels kriskras gestalde fietsen naar de startstreep.
De afzonderlijke afstandsgroepen moesten zich opstellen in met hekken afgezette startvakken. De 2,5 en 5-kilometergroep diende tegelijk van start te gaan. Nou zijn de mensen die aan de vijf kilometer meedoen vaak veel groter en sterker dan die van de 2,5 kilometer. Toch was het startvak voor de 2,5 kilometerlopertjes vóór die van de vijfkilometerlopers gepositioneerd. En wat ik dus al vreesde gebeurde dan ook. Na het klinken van het startschot ontstond onmiddellijk een hevig gedrang waarbij veel kinderen en pubers door de vijfkilometerlopers onder de voet gelopen werden. Opgevangen door ouders en begeleiders dropen deze lopertjes huilend naar huis af. De speaker schalde over het terrein dat alles goed was afgelopen.
Onze pubers bleven gelukkig gespaard van alle ellende en de strijd kon beginnen. Er werd snel gelopen en de meeste van onze pubers eindigden dan ook hoog in het klassement. Drie van hen echter waren nadat de meeste lopers gearriveerd waren, nog steeds niet gefinisht. De meeste vijfkilometerlopers kwamen ook al binnen en ja hoor, daar zagen we ze. De rode, betraande hoofden van onze drie vermiste pubers. Hoewel met grote cijfers, 2,5 op het startnummer vermeld stond waren deze ‘kinderen’ door de routebegeleiders bij het keerpunt van de trimloop toch de verkeerde kant op gestuurd en hadden het vijf-kilometer parcours afgelegd. Veel te vermoeid en heel verdrietig kwamen ze over de finish. Getroost door de andere pubers, ouders en fans zijn we weer naar de fietsen terug gewandeld die we maar nauwelijks terug konden vinden. De terugweg verliep een stuk minder vrolijk dan de heenweg. We zijn er dan ook zeker van dat we aan deze trimloop nooit meer meedoen. Een zondag die zo vrolijk begon eindigde in een deceptie.
Deze trimloop zult u dan ook niet terug vinden in de agenda.

Geplaatst: 3 december 2013

 
onweer.jpg

Onweer op een bedje van roomwitte hagelstenen.

Als je zoals ik, dagelijks met hardlopen bezig bent. Wordt het steeds moeilijker om attractieve hardlooproutes te bedenken voor ‘mijn’ loopgroepen. De startlocaties maken het mij gelukkig gemakkelijk want zowel de Pelikaan in Krommenie als de Kaaik in Assendelft zijn beide gesitueerd in aantrekkelijk poldergebied. Bovendien is het hier ook mogelijk om bij regenachtig weer leuke routes binnen de bebouwde kom te volgen, dat is fijn want dan is er altijd de mogelijkheid om te schuilen als het uit de hand mocht lopen. Mijn werkwijze voor het starten van nieuwe loopgroepjes is dan ook als volgt: Het hangt van de plaatselijke omstandigheden af of een buurthuis voor het hardlopen geschikt is. Zowel de ‘natuur’ als de bebouwde kom dienen aantrekkelijk te zijn.

In de lente van 2010 heb ik getracht om in Zaandijk een groepje te starten vanuit buurthuis ‘het Guisveld’. Ik dacht, veel groen een leuke woonwijk en een gezellige startlocatie met vriendelijke vrijwilligers, waar na afloop ook nog iets te nuttigen valt. Deze accommodatie voldeed aan alle voorwaarden. Ook in de praktijk bleek dit zo te zijn. Het gehele voorjaar en de zomer hebben we heerlijk gerénd over prachtige paden in de omgeving van natuurgebied het Guisveld en aansluitend werden we iedere keer warm ontvangen door het buurthuispersoneel. Toevallig waren de lente en de zomer van dit jaar vrij droog dus hebben we geen gebruik hoeven te maken van de bebouwde kom. Daar kwam aan het einde van de herfst echter verandering in. Na twee keer achter elkaar in dezelfde woonwijk gerénd te hebben, leek het ons bij de derde keer regen weleens leuk om de wijk-ontsluitende spoorrails over te steken en de straatjes van een andere woonwijk te verkennen. Deze wijk dateert van de jaren 30 en eerder. Veel ouder dan de wijk die aan het buurthuis grenst. Tijdens de bewuste avond bleef het gestaag regenen maar net niet hard genoeg om te schuilen. Uiteindelijk barstte een donderend onweer boven onze hoofden los wat gepaard ging met enorme hagelstenen. Hoog tijd om een schuilplekje te zoeken. Eén van de vijf rénners zei dat iets verderop een hotel met een grote portiek was en inderdaad na een korte sprint bereikten we de royale entree van het hotel en stonden we droog. Het duurde echter niet lang of een rood aangelopen man(waarschijnlijk de hoteleigenaar) stormde naar buiten, die ons boos toeschreeuwde waar we de brutaliteit vandaan haalden om in de entree van zijn hotel te gaan staan, het is hier geen hangplek! Voegde hij er aan toe. De vijf hardlopers en ik schrokken enorm van de man en waren zó overdonderd dat we niet ad-rem genoeg waren om hem van tegenargumenten te dienen en dropen af. Zelfs het onweer en de hagel gaven ons nu een veiliger gevoel. Gelukkig werd het alweer droog waarna snel ons vertrouwde buurthuis bereikten. We hadden veel na te kaarten tijdens de thee. Deze gebeurtenis heeft echter zoveel indruk achter gelaten bij de rénners dat zij besloten zich aan te sluiten bij andere groepen, in Assendelft en Krommenie. Het hotel is inmiddels van eigenaar gewisseld.

Geplaatst: 25 november 2013

 
Pubers.jpg

Mobiel brainstormen.

Sport, is een verrijking van lichaam en geest. Het is een cliché maar met een waarheid als een koe. Iedereen die sport, kan dit beamen.

Dat je lichaam sterker wordt is natuurlijk vanzelfsprekend maar dat het verhelderend werkt voor je geest is een bijkomend voordeel. Ik merk het zelf iedere keer. Tijdens het hardlopen kom ik vaak heel snel op zeer verhelderende oplossingen waar ik thuis uren over zit te piekeren en slecht van slaap. Ook kan ik veel beter relativeren en heb door het sporten een nóg positievere kijk op het leven gekregen. Voor mezelf stel ik het als volgt voor: ”Als ik thuis zit te piekeren zweven de gedachten, aan elkaar geklonterd door mijn hoofd maar als ik aan het sporten ben weken de gedachten los en kan ik ze eenvoudiger met andere gedachten koppelen”. 

Als je met andere mensen rént, communiceer je dus met losse gedachten die je dus ook eenvoudig aan de gedachten van je rénpartner koppelt en samen nóg sneller tot oplossingen komt. Ik noem dit: “Mobiel brainstormen”. Onze réntechniek vereist tevens dat je rechtop loopt waardoor je je gesprekspartner aankijkt terwijl je met haar of hem praat. Door die open communicatiemethode maak je ook snel vrienden. In mijn loopgroepen is dat overduidelijk merkbaar. Hardlopers die elkaar voor het hardlopen niet kenden, formeren in korte tijd vriendenclubjes die zelfs op eigen initiatief extra trainingen organiseren, bij elkaar op verjaardagen komen en zelfs samen uit eten gaan. Op deze manier wordt het hardlopen een sociaal gebeuren wat verslavende gevolgen heeft. Het wordt steeds leuker, je gaat steeds vaker rénnen en je kunt het leven veel beter aan met al z’n ups en downs want je deelt het met je loopmaatje.

Oogcontact is bij kinderen de belangrijkste communicatiemethode. Alles wat daar omheen gebeurt, deert ze niet.
Onze dochter zat als kleuter met allerlei nationaliteiten en huidskleuren door elkaar in de klas. Pas toen ze acht jaar oud was viel haar op dat sommige kinderen er anders uitzagen, bijvoorbeeld met een andere huidskleur of dikker of dunner. Het fijt dat volwassenen soms niet goed met ze kunnen praten, komt naar mijn mening danook door de ooghoogte. Als je met ze praat terwijl je door de knieën zakt komt de boodschap beter aan. Ze gedragen ze zich opener en vertellen op een eerlijke manier wat ze bezig houden of wat ze gedaan hebben.
Vooral kinderen die relatief klein zijn voor hun leeftijd gaan handig om met hun communicatie. Zij moeten altijd rechtop staan om met de anderen te communiceren. Vaak zijn, te kleine kinderen de ‘pestertjes’ in de klas. Als deze kinderen, volwassenen zijn geworden hebben de meesten dan ook een betere kijk op het leven en durven meer risico’s te nemen. Door hun houding kunnen ze het leven beter aan.

In ‘mijn’ groep pubers merk ik dit ook duidelijk. Meisjes en jongens die klein zijn hebben het hoogste woord en durven veel te onthullen, dit in tegenstelling met de groteren. De pubers treden meestal als twaalfjarigen tot de groep, meisjes iets eerder.

Jordy, een lange puber van twaalf jaar oud liep nog maar een paar weken met de groep mee. Hij zat op een speciale basisschool omdat hij op de normale school was weggepest. Hij had dan ook een gebogen en sombere lichaamshouding. Op zijn nieuwe, speciale school had hij het prima naar z’n zin, hij werd niet gepest(kennelijk een ander pestprotocol). Op een avond liepen we samen te praten en plotsteling barstte hij in snikken uit. Hij zij: “Cees, na de zomervakantie moet ik naar de middelbare school. Ik ben zo bang dat ik daar weer wordt gepest!” We hebben er daarna veel samen over gesproken wat Jordy opluchtte. Ik vertelde dat ik dacht te weten waar het pesten vandaan kwam. “Als je vanaf nu probeert, rechtop te lopen zul je merken dat je minder opvalt bij de ‘pesters’. Alleen je houding al, zal ze doen terugdeinzen”. Tijdens het rénnen hebben de andere pubers en ik, Jordy daarmee geholpen. Enige weken na de zomervakantie ben ik er nog eens op terug gekomen. 

Jordy zei: “Cees, niemand heeft me nog gepest en er zijn zelfs meisjes die me leuk vinden”.

Geplaatst: 18 november 2013.

 
1-uitgeput-001.jpg

Zinloze gewoontes.

Ieder mens zit vol cultuur, tradities en gewoontes. We doen het gewoon maar vragen ons vaak niet af waarom we het doen. Omdat de meeste mensen het doen, doen wij het ook. Ik noem wat voorbeelden:

We vieren Pasen, Sinterklaas en het kerstfeest. De gelovigen hebben daar een rede voor maar de ongelovigen vieren deze feesten omdat anderen dat ook doen. We kijken en luisteren naar kunst die de musea en media ons voorkauwen. We drinken melk omdat anderen dat ook doen en dus, zal het wel goed zijn. Wij zijn overigens de enige zoogdieren die na de zuigelingperiode nog melk drinken. Alle andere dieren drinken daarna alleen nog maar water.
Zo zit ons leven vol met opgedrongen gewoontes die we braaf volgen.
Ook het sporten zit er vol van. We hebben sportdrank nodig omdat anderen dat ook doen. Wetenschappelijk onderzoek heeft echter aangetoond dat sportdrank veel te zoet is. Zo zoet zelfs dat men er gevaarlijke ziektes van kan krijgen.
Als mensen gaan hardlopen, wordt er eerst uitgebreid gerekt en gestrekt omdat men dat vroeger ook deed. Wetenschappelijk onderzoek heeft wederom aangetoond dat rekken en strekken geen invloed heeft op de sportprestaties of het voorkomen van blessures bovendien, de andere zoogdieren doen dit ook niet.

We wrijven het onze kinderen ook al vroeg in. Zondag viel mijn oog op een aantal Facebook-foto’s die mij terug deden denken aan de periode dat ik trainer bij de atletiekvereniging was.
De foto’s waren gemaakt tijdens een cross-wedstrijd, een wedstrijd door de natuur.
Ik zag een foto met een groep kinderen en een trainer die fanatiek aan het rekken waren. Kinderen bewegen zich voort met ontspannen spieren en gewrichten dus heeft rekken en strekken niet zo veel zin. Losmaakoefeningen voor de gewrichten hebben meer effect, bijvoorbeeld huppelen, tikkertje, overschieten of gooien met een bal. Dit zijn ook leuke spelletjes om in de sfeer te komen.

Op de andere foto zag ik kinderen uitgeput op de grond liggen. Waarom doen ze dat?
Bij hevige inspanning loopt de lichaamstemperatuur hoog op. Kinderen transpireren nauwelijks. Na afloop willen zij dan ook niets liever dan, languit op de grond liggen. Zo raken zij hun overtollige warmte snel kwijt. Ze kunnen de longen tevens optimaal gebruiken door de vergrote borstomtrek waardoor de kinderen snel hersteld zijn. Laat ze dus maar even liggen, ze lopen er geen ziektes mee op. De vrijwilligers van de EHBO aan de finish echter willen dat kinderen rechtop gaan staan, een gewoonte maar een actie die slechts voor een klein deel soelaas biedt. De overtollige warmte verliezen ze nauwelijks.

Volwassenen transpireren wel. Die blijven dan ook meestal staan na hevige inspanning maar dan wel met de handen op de knieën geleund. De laatste warmte kan zo sneller het lichaam verlaten en de borstomvang is groot om weer snel tot een normaal adem-ritme te komen. Topsporters worden echter zo extreem warm dat zij soms nog wel op de grond gaan liggen. Net zoals kinderen maar ook dan schieten mensen langs de zijlijn weer snel te hulp om ze op andere gedachten te brengen. Gedachten die zijn gebaseerd op gewoontes en tradities, niet op feiten.

Geplaatst: 11 november 2013

 
kijken naar de bal.jpg

Hardlopen is géén sport!

Veel mensen zullen bij het lezen van deze titel onmiddellijk wegzappen. Doe dat niet want ik leg het uit!
Hardlopen(en de andere duursporten) kan men in z’n de pure vorm niet als een sport beschouwen.
Een sport is namelijk een spelletje waar men het hardlopen bij nodig heeft.
Hardlopen is slechts een middel om een doel te bereiken. Bijvoorbeeld de trein, een bal, je liefje of om droog thuis te komen. Onder al deze omstandigheden beweegt men zich volgens de oer-looptechniek voort en zal men nauwelijks hardloopblessures oplopen.
Maar op het moment dat hardlopen als sport wordt beschouwd, als spelletje dus, faalt meestal de techniek en doet het pijn. Bij het rénspel concentreert men zich op de afstand en tijd. Terwijl bij de echte sporten de concentratie gericht is op bijvoorbeeld de bal, het doelpunt of de spelsituatie. Men bekommert zich niet om de afgelegde afstand binnen een wedstrijd. Voetballers, hockeyers of basketballers beseffen niet welke afstand zij in totaal tijdens de wedstrijd hebben afgelegd. Het interesseert ze niet eens. De tijd waarbinnen ze dit doen is bovendien overzichtelijk begrensd. Deze sportbeoefenaars hebben zelfs een hekel aan hardlooptrainingen. Ze zijn dan niet met hun spelletje bezig.
Bij hardlopers wrikt hier de schoen. Het is namelijk onmogelijk om je te concentreren(focussen) op een afstand van 5 of 10 kilometer of laat staan de tien Engelse mijlen en een(halve) marathon. Je ziet het einddoel niet dus is het onmogelijk om je daar op te concentreren.
Ik heb dit tijdens mijn eigen hardloopcarrière, zelf proefondervindelijk aangetoond.
Rond de Bosbaan in het Amsterdamse bos en op de atletiekbaan heb ik vaak meegedaan aan trimlopen van 5 en 10 kilometer.
Bij deze trimlopen is het gehele parcours, inclusief de finish tijdens het rénnen compleet zichtbaar. Terwijl bij andere trimlopen, door het bos, de stad of de polder het parcours onoverzichtelijk was. Tijdens mijn ruim dertigjarige carrière heb ik het eerste type trimlopen bij dezelfde afstand altijd sneller dan het tweede afgelegd. Overzichtelijkheid doet mij blijkbaar goed doet tijdens het hardlopen en ik blijk niet de enige te zijn. Door je tijdens het hardlopen puur op de onoverzichtelijke tijd en afstand te focussen kun je niet ontspannen rénnen en belast je bovendien het lichaam onverantwoord.
Je kunt er dus beter een ander spelletje van maken. Hier volgen wat tips.

  • Loop rechtop zodat je goed om je heen kunt kijken, hierdoor heb je meer longcapaciteit en houdt je het langer vol.
  • Waak voor het moment dat je vermoeid raakt. Meestal komt dat doordat je niet meer rechtop loopt(kijk om je heen of praat met mederénners!). Enige minuten later stroomt de energie weer je lichaam in. 
  • Concentreer op een onderdeel van je réntechniek.
  • Focus je op mederénners voor je.
  • Bouw regelmatige ‘interval-versnellings-spelletjes’ in, bijv. tussen hectometerpaaltjes, lantaarnpalen of naar andere groepjes rénners maar zorg ook voor regelmatige rustpauzes tijdens het rénnen.

Het gaat er om dat je afgeleid van het lopen raakt. Pas dan zal je lichaam zich te ontspannen voortbewegen en zul je een minimum aan spieren aanspannen en niets overbelasten. Door deze punten toe te passen loopt de gemiddelde snelheid op en loop je de afstand bijna ongemerkt en in een betere eindtijd.
Op deze manier wordt lopen wél een sport want je hebt er heel ander spelletje van gemaakt.

Geplaatst: 4 november 2013

 

 
holbewoners.jpg

Ik ben een holbewoner.

Mijn pogingen tot het aanleren van een verantwoorde hardlooptechniek bij pubers, vrouwen en mannen worden niet door iedereen in dank afgenomen. In een eerder artikel schreef ik al over mannen die vinden dat ze verwijfd gaan lopen.

Zo zijn er ook schoenenverkopers die niet op mijn verhaal zitten te wachten. Hardlopers die volgens de ouderwetse hardlooptechniek rennen, en dat is driekwart van de wereld, komen bij iedere pas op de hakken terecht. Door de rén-snelheid is dat ongeveer twee tot drie keer het lichaamsgewicht. Daarom is het voor deze mensen belangrijk schoenen te kopen met veel ‘hak-demping’.
Bij de nieuwe techniek komt het lichaamsgewicht helemaal niet op de voeten. Het zwaartepunt van het lichaam komt namelijk voorbij het landingspunt, zoals ook bij alle andere zoogdieren. De onderbenen worden slechts verplaatst. Daardoor kom je niet op de hakken neer maar op je middenvoet. Schoenen met hakdemping zijn dan ook overbodig geworden. De schoenenwinkels staan echter vol met schoenen die van hakdemping zijn voorzien. Het andere type schoen, voor de middenvoetslanders zie je nauwelijks. Op de websites van de schoenfabrikanten kun je ze echter wél vinden.

Na ruim drie jaar op het zelfde paar te hebben gerend vond ik dat ik wel eens aan nieuwe rénschoenen toe was. Ikzelf ben misschien een beetje ouderwets. Schoenen koop ik liever niet via een webshop want ik wil nieuwe schoenen graag passen en ‘live’ zien voordat ik ze koop. Bovendien vind ik het te veel gedoe om ze terug te sturen als ze me niet aanstaan.

In mijn woonomgeving hebben zich diverse hardloopwinkels gevestigd dus ging ik er bij een naar binnen. Een winkel met nog wel een podoloog in dienst aldus het schreeuwende bord aan de voorpui. Een podoloog is iemand die heeft doorgeleerd in ‘voeten’. “Hier zullen zéker middenlanders staan” dacht ik.
Klanten waren er niet in de winkel maar achter een toonbankje stond een tanige, gebruinde en iets te magere vrouw van rond de veertig(ze zag er uit als geoefend hardloopster) die onverstoord met het smartfonen doorging ondanks dat ik binnen kwam. Duidelijk enigszins geërgerd opkijkend omdat ik wél, goedemiddag zei. Na ongeveer vijf minuten staakte ik mijn zoektocht door het enorme assortiment hardloopschoenen van €120,00 en duurder wendde me tot de vrouw.
“Dag mevrouw”. Zei ik. “Ik ben op zoek naar nieuwe hardloopschoenen”.
“Hebt u uw oude hardloopschoenen meegenomen?” Zei ze zuchtend. Dat had ik niet. “Ja, dan zult u op de loopband moeten en ik weet niet of we daar tijd voor hebben. Ik zal eens in de agenda kijken”. Voegde ze er aan toe terwijl wij nog steeds de enige twee personen in de winkel waren. Ik zei dat ze geen moeite hoefde te doen en dat ik wist wat ik zocht maar geen schoenen voor middenvoetslanders in de winkel kon vinden. “Die hebben we niet en die komen ook niet, bovendien staat onze podoloog niet achter het principe van deze schoenen!” Antwoordde de vrouw, bijna schreeuwend. “U bent zeker ook een zo’n holbewoner die nog loopt als in de oertijd”. Ik zei dat er inderdaad meer mensen zijn die lopen zoals ik en daardoor niet meer geblesseerd raken. “Ik kan de schoenen wél voor u bestellen maar dan betaald u een voorschot en u mag ze niet ruilen”.
Dit is dus hetzelfde als online kopen maar terug sturen kan ik de schoenen niet, dacht ik. Na de vrouw vriendelijk bedankt te hebben verliet ik onverrichter zake de winkel.

Ik ben die dag overigens tóch nog geslaagd. Niet bij een hardloopwinkel maar bij Scapino. Nu heb ik Dutchy’s van €19,90 die aan al mijn verwachtingen voldoen. Weinig voetbed en schokdemping in de hiel waardoor ik full contact met de grond heb. Een geweldige schoen voor middenvoetslanders. Ik loop er nu alweer driekwart jaar op, slijten nauwelijks en raak niet geblesseerd.

Geplaatst: 29 oktober 2013

 
Pijnbank.jpg

Pubers op de pijnbank

Wij volwassenen pretenderen het beter te weten dan onze kinderen.
Dus vertellen we ze hoe ze zich dienen te bewegen terwijl het omgekeerde vaak beter is.

De bewegingen van kinderen liggen dichter bij de oorsprong van de mens. Als je goed en lang naar ze kijkt zie je een wezenlijk verschil met de volwassenen. In de leeftijd van 2 tot 9 jaar is het opvallend dat kinderen zich met ontspannen gewrichten voortbewegen. Ze laten als eerste hun bovenlijf vallen. Vervolgens zetten ze geen stappen maar verhuizen iedere keer het onderbeen een stukje met het heupgewricht. Met de knieën houden ze de enkels en voeten ontspannen en in balans om ze alleen maar neer te zetten. Ze laten het voortstuwende werk over aan de aantrekkingskracht van de aarde. Ze gebruiken dus nauwelijks beenspiekracht. Willen ze versnellen dan laten zij alleen maar het lijf verder vallen. Hardloopblessures komen bij kinderen dan ook haast niet voor.

Als volwassene denken we echter dat we door het zetten van stappen sneller kunnen worden(grote stappen, snel thuis). Volwassenen gebruiken dus de beenspieren om zich voort te bewegen, het lijf komt er achteraan. We tillen bij iedere stap de tenen op om vervolgens met het volle lichaamsgewicht op één been te landen. Daarbij wordt onze vaart afgeremd, belasten we onze hak, knie en ook het scheenbeen, door de tenen iedere keer op te tillen. Al deze extra belasting veroorzaakt overbelasting en blessures.
Conclusie: “Kinderen bewegen veel efficiënter en slimmer”.

Als je dit allemaal weet is het vreemd dat wij als volwassenen de oer-looptechniek bij kinderen willen uitdrijven. Ik hoor de trainers schreeuwen: ”Knie inzet! Anders word je nooit sneller!” Daardoor worden de pubers op de pijnbank gelegd, waar het lichaam dit tijdens deze levensfase juist niet kan gebruiken. Alles groeit en doet pijn.
Ook als ouders doen we hier aan mee. Pubers kunnen namelijk zo irritant sloffen. “Til je voeten op!” Zeggen we vaak, arme pubers. Als kind waren ze gewend om te lopen met ontspannen gewrichten en alleen maar omdat de botten zo hard groeien worden ze daar door ons op afgerekend. Eigenlijk zouden we moeten zeggen: “Trek je lijf op!” De ontspannen gewrichten blijven en het sloffen verdwijnt”. Bovendien groeit hierdoor het zelfvertrouwen want ze kijken hun gesprekspartner aan(rechte gestalte).

Ergo, volwassenen kunnen nog veel leren(van de kinderen).

Geplaatst: 21 oktober 2013

 

 
Wasbord.jpg

Ik loop zo verwijfd

Als amateur-hardloper heb ik vaak te kampen gehad met de geijkte hardloop-blessures. Door achillespees, hamstring, kuit en scheenbeen-blessures kon ik gemiddeld zo'n twee maanden in het jaar niet trainen en moest ik de leuke evenementen zoals Dam tot Dam en Egmond regelmatig aan mijn neus voorbij laten gaan. Ik hoopte op beterschap als ik me aan zou sluiten bij een atletiekvereniging. Ik trainde veel en ik maakte wel snelheids-progressie maar op het ‘moment suprême’ kon ik toch weer niet aan die leuke loopfeesten meedoen wegens de gebruikelijke pijntjes.
"Je bent overtraind en je moet aan je core stabilety en paslengte werken", aldus de trainer.
Maar wat ik ook ondernam, ik had inmiddels een wasbordje en maakte reuzepassen, de blessures bleven zich aandienen.
Lag het nou allemaal aan mij of weten ze het niet bij deze club? Ik had er geen vrede mee.
Na enig speurwerk op internet viel mijn oog op de site: ” www.loopblessurevrij.nl”. Dit is de Nederlandse site van Chi-running. Op deze site is te lezen en door instructiefilmpjes te zien, hoe het wél moet. Ik volgde een cursus én jawel hoor, ik ben sindsdien(nu 8 jaar geleden) niet meer geblesseerd geweest. Maar in plaats van grotere passen moet ik nu juist kleinere passen maken en aan snelheid heb ik niet ingeboet, in tegendeel, m'n basissnelheid is hoger geworden. Ik heb nu van mijn hobby m'n beroep gemaakt en ben zelfstandig trainer. Ik help andere mensen deze techniek aan te leren. Binnen mijn loopgroepen krijg ik van sommige mannen nog wel eens te horen: "Ik heb het gevoel dat ik zo verwijfd loop door die kleine pasjes" Ik weerleg dat dan en zeg: "Je loopt nu licht en met souplesse”. Daar vrolijken deze mannen altijd van op en vooral door het fijt dat ze nooit meer geblesseerd zijn.

Geplaatst: 15 oktober 2013